Pozornie zwyczajna dziewczyna pracująca w księgarni może skrywać swoje sekrety, ale przecież nikogo to nie obchodzi. Jesteś normalny, dopóki się nie dowiedzą, a wtedy, wtedy już po tobie. Coś zżera cię od środka, czasem nie wiesz czy przypadkiem ktoś nie przejął nad tobą kontroli. Nie wiesz co mówisz, nie jesteś sobą.
Nagle wszyscy się od ciebie odwracają, nie możesz na nikogo liczyć. Podobno "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie", ale jak masz ich poznać, skoro wszyscy uważają cię za dziwaka?
Podobno wiele osób w takim przypadku się zabiło, bo czy przyjemne jest słyszenie dzień i noc szeptów nieznanych osób, widzieć je, gdy się na ciebie gapią, a ty nie możesz ich dotknąć? Tak, mowa o duchach.
***
Witam :D
Prolog - to co dla mnie najtrudniejsze.
Wyszedł nudny, krótki... BĘDZIE DOBRZE X"DD
Witam!
OdpowiedzUsuńWidzę błąd: "Tak, mowa o duchach" - przecinek na spacerku? Haha! :*
"Ale JEŚLI masz ich poznać. Jeśli nie jak. Lepiej brzmi.
(...)się zabiło [proszę nie dwukropek, albo przecinek, albo kropka przed "bo"]
Amen.
Gratuluję napisania prologu. Jest serio dobry. Czekam na kontynuację! Życzę weny!
~Hermiona Malfoy
Fenks :v
UsuńP.S. kocham dwukropki zamiast przecinków, ale chyba muszę z tego zrezygnować ;c xD
KOCHAM *-* <3 To ja meryczechu ;v <3
OdpowiedzUsuń